Guilty Pleasure – co to znaczy? Przykłady, znaczenie i najpopularniejsze guilty pleasures

Każdy z nas ma takie rzeczy, o których nie opowiada przy pierwszej kawie, a czasem nawet przy piętnastej. To małe przyjemności, które poprawiają humor, choć rozsądek podpowiada: „no błagam, naprawdę?”. Właśnie tutaj na scenę wchodzi guilty pleasure — pojęcie zgrabne, lekkie i odrobinę przewrotne, bo łączy przyjemność z poczuciem winy. Brzmi poważnie? Spokojnie, w praktyce chodzi po prostu o nasze słodkie słabości.

Guilty pleasure – co to właściwie znaczy?

Określenie guilty pleasure pochodzi z języka angielskiego i oznacza coś, co sprawia nam przyjemność, ale jednocześnie wywołuje lekkie zakłopotanie. Nie dlatego, że to coś złego, tylko dlatego, że uznajemy to za „nie do końca wypada”. Może to być serial oglądany po raz szósty, piosenka, przy której nagle tańczysz jakby nikt nie patrzył, albo słodka przekąska jedzona prosto z paczki o 23:47.

Wbrew pozorom guilty pleasure nie musi być czymś „wstydliwym” w negatywnym sensie. To raczej drobny bunt przeciwko sztywnym regułom i perfekcyjnej wersji siebie. Bo przecież nikt nie jest maszyną do sałatek i ambitnych podcastów. Czasem potrzebujemy po prostu odrobiny bezwstydnej przyjemności — najlepiej takiej, która nie wymaga skomplikowanej logistyki.

Skąd bierze się poczucie winy?

Poczucie winy przy guilty pleasures najczęściej wynika z norm społecznych. Wydaje nam się, że „dorosły człowiek” powinien słuchać wyłącznie ambitnej muzyki, oglądać kino skandynawskie i czytać książki, które ważą tyle co średni kot. A potem przychodzi wieczór i okazuje się, że największą satysfakcję daje reality show o ludziach, którzy kłócą się o ananasa na pizzy. I nagle cała teoria o wysokiej kulturze pęka jak bańka mydlana.

Jest w tym coś bardzo ludzkiego: chcemy być postrzegani jako dojrzali, świadomi i z klasą, ale jednocześnie nie zamierzamy rezygnować z przyjemności. Na szczęście guilty pleasure nie jest wadą charakteru. To raczej sygnał, że potrafimy cieszyć się małymi rzeczami, nawet jeśli nie wpisują się one w folder „idealny lifestyle”.

Najpopularniejsze guilty pleasures, czyli co kochamy po cichu

Lista ulubionych przyjemności z lekkim poczuciem winy jest długa i bardzo kreatywna. Na pierwszym miejscu często królują słodycze jedzone „tylko jeden kawałek”, co oczywiście kończy się pustym opakowaniem i zdziwieniem godnym opery mydlanej. Zaraz obok znajdują się fast foody, chipsy o smaku, którego nikt nie potrafi opisać bez użycia trzech przypraw i jednego grzechu.

Do klasyków należą też seriale i programy rozrywkowe, które oglądamy niby ironicznie, ale z odcinka na odcinek coraz bardziej emocjonalnie. Wielu z nas ma również muzyczne guilty pleasures — utwory, których nie puścilibyśmy na eleganckim spotkaniu, ale w aucie śpiewamy je na pełen regulator. Do tego dochodzą internetowe scrollowanie bez celu, zakupy „tylko z ciekawości”, a także drzemki, które miały trwać 15 minut, a kończą się o zachodzie słońca.

Jeśli chcesz poznać więcej konkretnych przykładów, zajrzyj także tutaj: guilty pleasure. To temat, który zaskakująco łączy ludzi, bo każdy ma swoje małe „nie przyznaję się, ale jednak kocham”.

Dlaczego warto mieć swoje guilty pleasures?

Bo życie bez nich byłoby podejrzanie poprawne. Guilty pleasures działają jak małe wentyle bezpieczeństwa — pozwalają się rozładować, poprawić nastrój i na chwilę odpuścić bycie „idealnym”. W świecie, w którym wszystko ma być produktywne, zdrowe i zoptymalizowane, takie drobiazgi przypominają, że człowiek to nie harmonogram w aplikacji.

Co więcej, akceptacja własnych słabości bywa całkiem wyzwalająca. Gdy przestajemy udawać, że nigdy nie jemy lodów na śniadanie i nie mamy ulubionego odcinka programu, w którym wszystko jest „na szybko”, robi się po prostu lżej. A lekkość jest dziś towarem luksusowym, prawie jak miejsce parkingowe pod sklepem w sobotę.

Guilty pleasure bez poczucia winy? Da się!

Najlepsza wiadomość jest taka, że guilty pleasure nie musi oznaczać autodestrukcji ani dramatycznych wyznań. Jeśli dana rzecz naprawdę daje ci radość i nie szkodzi nikomu, nie ma powodu, by pakować ją do szuflady z napisem „tajne i wstydliwe”. Czasem wystarczy zmienić perspektywę: to nie brak dobrego gustu, tylko osobisty sposób na przyjemność.

Można więc oglądać lekki serial, zjeść tabliczkę czekolady po ciężkim dniu, zanucić hit sprzed dekady i nadal być człowiekiem z klasą. A nawet z humorem — bo właśnie on sprawia, że nasze małe słabości przestają być problemem, a zaczynają być uroczym elementem codzienności.

Guilty pleasures są jak sekretny składnik dobrego nastroju: niby nie wypada się nimi chwalić, a jednak wszyscy je mają. To właśnie one przypominają, że nie trzeba być doskonałym, żeby cieszyć się życiem. Czasem wystarczy ciepły koc, ulubiony serial, coś słodkiego i świadomość, że w tej słabości nie jesteś sam. I całe szczęście — byłoby podejrzanie nudno, gdybyśmy wszyscy byli identycznie „idealni”.